Drie jaren Duitsland…

Deze maand is het 3 jaren geleden dat we verhuisden naar Duitsland. Op die verhuizing terugkijkend waren dat een aantal chaotische dagen! Want: hoe krijg ik mijn auto aan een Duits nummerbord? En hij moet ook nog ‘getTüvt’ worden. De verzekering houdt op de dag van verhuizing op. Evenals de Ziektekosten verzekering maar er is nog geen nieuwe. En dan moeten er nog Duitse verzekeringen afgesloten worden, er moet geld naar een Duitse rekening want (je houd het niet voor mogelijk) de ING in Winschoten kan geen grote bedragen naar Duitsland overmaken. Enzovoorts. En het was behoorlijk koud die nacht en de verwarming deed het niet…..
Waar ben ik aan begonnen, denk je dan! Waarom wilden we dit ook alweer?

Allereerst, ik had (en heb) ‘iets’ met Duitsland. Een soort sympathie, ik vond het er altijd plezierig. Daarnaast heb ik mijn werk in de grensregio, zo ongeveer van Oldambt tot Ter Apel. En dat is iedere dag vanuit een dorp in Noord Groningen toch wel een eind rijden (iets meer dan 40.000 km/jaar). We zochten in eerst in de grensregio, maar vonden niets naar onze zin. En toen, tijdens een ritje over de grens, zagen we ineens ons huis!

Het is een oud huis. Er moet nog veel aan gebeuren, maar het is wel een mooi huis op een mooie plek. Alle buren zijn Duits, dat is ook wel fijn. Want dat hadden we ons al voorgenomen: emigreren betekent integreren. We hebben om te beginnen onze Duitse buren uitgenodigd, die kennen we nu redelijk goed. Voor de rest is het toch lastig als je geen kinderen meer thuis hebt en je werk is aan de Nederlandse kant. Ik was Rooms Katholiek, maar hier in Duitsland is dat toch een andere grootheid dan in Groningen. De RK kerk is hier in aantal groter dan de dorpsbevolking is mijn inschatting. Als ‘Holländer’ kom je daar niet zo tussen. Na twee jaren ben ik overgestapt naar de Lutherse kerk, zie mijn eerdere blog. Het is daar gezelliger en het is makkelijker om contacten te leggen. Maar dat is het dan ook en voor ons is dat voldoende. Voor goed Duits heb je echter iets meer nodig.

Dan ineens wordt je vanuit Nederland bestookt door de Belastingdienst. Je moet een stapel formulieren invullen over van alles en nog wat, ook over je pensioen. En een jaar later krijg je dan een aanslag voor een bedrag met veel nullen. Het blijkt mee te vallen, maar je schrikt je lam als je dat leest. Als je je pensioen in Nederland blijft opbouwen en je stapt niet over naar een Duits fonds, hoef je dat bedrag niet te betalen. Oef!!

Een nieuw paspoort halen gaat redelijk gemakkelijk, dat kun je in Winschoten doen in ons geval, dat is redelijk vlot klaar. Het rijbewijs is een ander verhaal, daar zijn we nu ongeveer aan toe. Ik heb daar al wat verhalen over gelezen, wat iedere keer terugkomt is de botheid van Duitse ambtenaren. Tot nu toe heb ik daar nog niet veel van gemerkt, maar dit lijkt een andere ervaring te worden. Ik laat het tzt weten.

Austretung

Zoals al eerder vermeld, uittreding uit een kerkgemeenschap (mits RK of Evangelisch) is een gemeentelijke aangelegenheid. Je moet je vervoegen bij het Standesamt. In mijn geval zat daar een ietwat stugge mevrouw (die overigens vlot ontdooide en best gezellig bleek). Dat Standesamt lijkt geen toegang te hebben tot het bevolkingsregister, alles werd bevraagd of kwam vanaf mijn paspoort. Waar ik gedoopt was, of ik getrouwd was etc. Best wel onwennig voor een gemeentehuis. In het kantoortje hing ook een crucifix, elders in het gemeentehuis ook. In Nederlandse situatie ondenkbaar, hoewel in NL al gewoon is om ambtenaren met hoofddoekje te treffen. Met kruis is verboden (dhimmitude?). Maar goed, in het totaal worden 5 formulieren geprint: 1 voor jezelf (niet weggeven!), 1 voor de parochie, 1 voor de kirchensteuer en dan nog wat. En dan: de rekening: EU 25,00!

Bezint eer ge u bekeert! Hoewel: intrede is gratis!

Gaswinning

NAMDe laatste weken is er veel te doen over de aardgaswinning en de aardbevingen. In Groningen is men het papzat. Niet dat nu alle huizen op instorten staan, zo is het gelukkig (nog) niet. Ik woon al erg lang in Groningen en ik heb gemerkt dat het thema leeft. Meestal op feesten of andere plekken van discussie, langzamerhand zag ik de onvrede groeien, ook bij mijzelf.

Napoleon Bonaparte bepaalde dat bodemschatten niet aan de eigenaar van de bodem toekomen, maar aan de staat. Had hij dat niet bepaald, dan was Groningen nu één van de rijkste gebieden ter wereld. Het mocht niet zo zijn. Maar het is wrang dat een bodemschat die in principe dan aan iedereen behoord grotendeels (88% zag ik op het Journaal) opgaat aan de randstad en dat Groningen, Friesland en Drenthe samen 1% mogen delen. Wrang is ook dat al dat geld opgegaan is aan de WAO, de Betuwelijn en allerlei andere zaken. Als je bedenkt dat we nu al een begrotingstekort hebben, hoe zal dat zijn als het gas op is? Een gat van 30 miljard per jaar? Griekse toestanden? Onze kinderen, kleinkinderen etc. zullen geen plezier hebben van al die miljarden, zij blijven zitten met een verzakte bodem en een gigantische staatsschuld. In Noorwegen worden alle olie en gas inkomsten opgespaard voor de komende paar honderd jaar en draait de economie in ieder geval voor een groot deel niet op de olie. Wat hier gebeurt noemt men daar de ‘Dutch Disease’. Dit alles is een stuitend staaltje van politiek korte termijn denken. De situatie zal nu dan ook door sommige partijen benut worden om lokaal stemmen te werven. O ja, in Groningen wordt ook nog magnesium gewonnen, de grootste mijn ter wereld met deze kwaliteit magnesium. Geeft ook bodemdaling. In de zoutkoepels bij Winschoten wil men radio-actief afval opslaan. Daarnaast krijgt Groningen het grootste aantal windmolens, ook al waait het hier minder hard dan aan de Hollandse kust.

In de Elsevier van vorige week werd Groningen nog afgeschilderd als een niet meer te redden, achtergebleven gebied. Emigreren?

Bewaren