Drie jaren Duitsland…

Deze maand is het 3 jaren geleden dat we verhuisden naar Duitsland. Op die verhuizing terugkijkend waren dat een aantal chaotische dagen! Want: hoe krijg ik mijn auto aan een Duits nummerbord? En hij moet ook nog ‘getTüvt’ worden. De verzekering houdt op de dag van verhuizing op. Evenals de Ziektekosten verzekering maar er is nog geen nieuwe. En dan moeten er nog Duitse verzekeringen afgesloten worden, er moet geld naar een Duitse rekening want (je houd het niet voor mogelijk) de ING in Winschoten kan geen grote bedragen naar Duitsland overmaken. Enzovoorts. En het was behoorlijk koud die nacht en de verwarming deed het niet…..
Waar ben ik aan begonnen, denk je dan! Waarom wilden we dit ook alweer?

Allereerst, ik had (en heb) ‘iets’ met Duitsland. Een soort sympathie, ik vond het er altijd plezierig. Daarnaast heb ik mijn werk in de grensregio, zo ongeveer van Oldambt tot Ter Apel. En dat is iedere dag vanuit een dorp in Noord Groningen toch wel een eind rijden (iets meer dan 40.000 km/jaar). We zochten in eerst in de grensregio, maar vonden niets naar onze zin. En toen, tijdens een ritje over de grens, zagen we ineens ons huis!

Het is een oud huis. Er moet nog veel aan gebeuren, maar het is wel een mooi huis op een mooie plek. Alle buren zijn Duits, dat is ook wel fijn. Want dat hadden we ons al voorgenomen: emigreren betekent integreren. We hebben om te beginnen onze Duitse buren uitgenodigd, die kennen we nu redelijk goed. Voor de rest is het toch lastig als je geen kinderen meer thuis hebt en je werk is aan de Nederlandse kant. Ik was Rooms Katholiek, maar hier in Duitsland is dat toch een andere grootheid dan in Groningen. De RK kerk is hier in aantal groter dan de dorpsbevolking is mijn inschatting. Als ‘Holländer’ kom je daar niet zo tussen. Na twee jaren ben ik overgestapt naar de Lutherse kerk, zie mijn eerdere blog. Het is daar gezelliger en het is makkelijker om contacten te leggen. Maar dat is het dan ook en voor ons is dat voldoende. Voor goed Duits heb je echter iets meer nodig.

Dan ineens wordt je vanuit Nederland bestookt door de Belastingdienst. Je moet een stapel formulieren invullen over van alles en nog wat, ook over je pensioen. En een jaar later krijg je dan een aanslag voor een bedrag met veel nullen. Het blijkt mee te vallen, maar je schrikt je lam als je dat leest. Als je je pensioen in Nederland blijft opbouwen en je stapt niet over naar een Duits fonds, hoef je dat bedrag niet te betalen. Oef!!

Een nieuw paspoort halen gaat redelijk gemakkelijk, dat kun je in Winschoten doen in ons geval, dat is redelijk vlot klaar. Het rijbewijs is een ander verhaal, daar zijn we nu ongeveer aan toe. Ik heb daar al wat verhalen over gelezen, wat iedere keer terugkomt is de botheid van Duitse ambtenaren. Tot nu toe heb ik daar nog niet veel van gemerkt, maar dit lijkt een andere ervaring te worden. Ik laat het tzt weten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *