12B Großsteingrab auf dem Radberg

Ook dit hunebed is gebouwd volgens het plan van de Emslandse Grafkamer. Het is met een lengte van 20 meter en 12 traveeën veruit de grootste. Losse stenen in de buurt van de grafkamer geven aan dat hiier aan de voet van de heuvel ooit een steenkrans moet hebben gelegen. Het complete graf heeft een expansie van ongeveer 24 meter. Zoals duidelijk te zien is, sluiten de grote stenen niet precies op elkaar aan. Om een gesloten ruimte te verkrijgen, werden deze tussenruimtes met zogenaamde muurstapelingen afgesloten. Dit betekent dat kleine stenen zonder specie tussen de ruimtes geklemd worden, net zolang tot er een gladde wand ontstaat. ook de bodem van de graven zijn zorgvuldig afgewerkt: met granietgruis worden ze over een laag kleine rolstenen tot een gelijke vlakte gepaveid, vergelijkbaar met de zogenaamde ‘kinderkopjes’.
12B Auf dem Radberg
12B Auf dem Radberg
12B Auf dem Radberg
12B Auf dem Radberg
12B Auf dem Radberg
12B Auf dem Radberg
12B Auf dem Radberg
 
 
 
 

Bewaren

Franciscanessenklooster in Thuine, maart 2015

Eén of twee keer per jaar ga ik met mijn OFS gemeinschaft uit Assen naar het klooster in Thuine, Duitsland. Het is daar altijd goed toeven. Thuine ligt net als Heede in het Emsland, zo ongeveer 85 km van mijn huis. Het was nu nog in de 40-dagentijd, dan worden de beelden en het grote mozaiek in de kerk met een doek bedekt, een gordijn in geval van het mozaiek. Er is voldoende tijd voor ontspanning en contemplatie, daarnaast wordt het weekeinde besteed aan een thema, in dit gevalhet leven en werk van de filosoof Gabriel Marcel (1889-1973). Onder de link vind je wel enige informatie over zijn leven en denken.
Wat mij uit het hart is gegerepen is het citaat uit ‘Om de menselijke waardigheid’ van G.M., dat weer een citaat uit ‘Penseés’ van Pascal is: 

‘Ik zie die eindeloze diepten van het heelal mij omvatten, en ik zie mij geplaatst  in een hoekje van die onmetelijke uitgestrektheid, zonder dat ik weet waarom ik juist hier ben geplaatst en niet ergens anders, noch waarom de kort spanne tijds die mij is gegeven om te leven, mij juist op dit punt is toegewezen en niet op enig ander punt in de eeuwigheid die aan dit ogenblik is voorafgegaan, of in die welke nog zal volgen.  Ik zie aan alle kanten slechts oneindigheden die mij insluiten als een atoom en als een schaduw, welke slechts een ogenblik zichtbaar is om dan nimmer weer te keren!’

 

Erg mooi is ook het gedicht van Rutger Kopland
dat in het kader van dit thema aan de orde kwam:
 
Onder de appelboom
 
Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom
ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom
 
toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom
 
en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was
 
gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

 

Rutger Kopland, Verzamelde gedichten, 11