Angel in the Whirlwind 4: Desperate Fire – Christopher G. Nuttal

Tja, als je eenmaal in zo’n serie zit stop je niet zo gauw. Ik heb  het boek in 1x uitgelezen,  vrijwel zeker wetende hoe het verder zou gaan. En dat klopte ook wel zo  ongeveer. Als de Gemenebest (Commonwealth) oprukt, vertragen de slechterikken van de Theocratie de opmars door complete planeten met zware kernbommen te vernietigen. De  druk op middelen om de resterende bevolking te redden en elders onder te brengen is  enorm. De opmars van planeet naar planeet komt daarmee te vervallen. Het wordt dus een gigantische invasie naar Ahura Mazda, de centrale planeet van de Theocratie. Het lijkt allemaal wat op de invasie bij Normandië. Ik zal het verhaal niet in detail uitleggen. Wel  had ik na 4 delen wel eens willen weten wat die religie   van de Theocraten nu eigenlijk inhoud. Verder, en dat betreft de hele serie, lijken de ruimteschepen georganiseerd als de Enterprise van captain James T. Kirk. Je zou verwachten dat vrijwel alle dingen in een ruimteschip automatisch gaan. Bijvoorbeeld, als er een gat in de romp ontstaat, zou de kapitein niet moeten roepen dat ze het moeten afsluiten en het dek verzegelen. Tegen die tijd is het al te laat. Maar hoe dan ook, aan het eind van het verhaal is de oorlog afgelopen en Kat Falcone moet hele nieuwe uitdagingen gaan zoeken, want de schrijver heeft gezegd dat er nog meer komt!

Angel in the Whirlwind 3: Cursed Command – Christopher G. Nuttal

Ik ben weer gevallen voor deel 3. De oorlog tussen de  Commonwealth en de Theocratie gaat door. De Theocraten komen echter steeds meer onder druk te staan. De eerste officier van Kat Falcone, William is ondertussen sir William geworden en kapitein van  de Uncanny, een kruiser. Het is een verwaarloosd  schip, de kapitein is door de bemanning vermoord, maar officieel is het een ongeluk.

Er zijn  een aantal planeten die niet weten of ze de Theocraten of de Gemenebest moeten steunen. Ze moeten wel kiezen want ze liggen op een strategisch punt. De piratenactiviteit is er door de invloed van  de Theocraten toegenomen. En ander puntje dat meespeelt, is dat alleen mensen van Tyre, de centrale wereld van de Gemenebest, hoge militaire posten kunnen bekleden. De rest niet, Sir William is de enige. Dat geeft een wrang gevoel de leden van deze Gemenebest.

Ziehier de ingrediënten voor het verhaal. Het verhaal blijft boeien omdat er allemaal bekende ingrediënten in zitten. De Commonwealth lijkt erg op die van de Britten. De Theocraten lijken erg op Nazi’s en IS, ze hebben bijna allemaal Arabische namen. De sympathieën liggen duidelijk, wie er gaat winnen ook. Een  goed geschreven, onderhoudend verhaal met een beetje diepgang, meer niet. Ik heb het met plezier gelezen.

Proxima Rising – Brandon Q. Morris

Het vorige deel beschreef hoe een hoofdpersoon uit de vorige afleveringen, Marchenko , van zijn lichaam gescheiden werd en als software verder moet. In deze aflevering vindt hij zich ineens terug als leider van een expeditie naar Alpha Centauri. Hij weet niet waarom en hoe hij daar terecht is gekomen. Hij bevindt zich in een ruimteschip ter grootte van een breinaald met een fotonenzeil. Hij versneld. Door zg. ‘fabricatoren’, arbeidertjes op nano-nivo, wordt het ruimteschip gedurende de reis uitgebouwd, doordat allerlei atomen en moleculen uit de ruimte worden opgenomen en gebruikt voor de bouw van een ruimteschip. Er zijn een aantal bevruchte eicellen aan boord. Als het ruimteschip groot genoeg is, worden Adam en Eva ontdooit en kunnen ze groeien. Dat is niet zonder risico. Tijdens een grote stralingsstorm sterft het eerste duo, en moet een tweede duo ontdooit worden. Zij ontwikkelen zich tot een stel pubers als ze uiteindelijk op Alpha Centauri aankomen. Er zou een verzoek om hulp zijn opgevangen op Aarde. De landing is niet eenvoudig. Het blijkt te gaan om een planeet die altijd met één kant naar de zon is gewend. Hete voorkant, koude achterkant en smal gebied waar leven mogelijk is. Er is leven, maar niet iets intelligents. En dan: er blijkt een ruimteschip van de Aarde te zijn geland, ook geleid door een Marchenko. Zijn Adam en Eva zijn echter gestorven en zelf is hij niet ongeschonden door de reis te zijn gekomen. Hij is jaloers op de ‘kinderen’ van zijn kopie.

Crystal Rain – Tobias S. Buckell

Dit boek staat al een jaar op mijn leeslijst. Ik was een paar bladzijden ver gekomen en het kon me niet boeien. Iets over Azteken op een vreemde planeet. Echter, nadat ik het boek ‘Chilo’ van dezelfde schrijver had gelezen, ben ik onmiddellijk weer begonnen. Gelukkig maar, het is best een boeiend verhaal. Met ‘crystal rain’ wordt overigens sneeuw bedoeld.

In een ver verleden woedde er een oorlog tussen twee buitenaardse grootmachten. Die zetten ook mensen in om hun oorlog te voeren. De ‘wormholes’ die toegang gaven tot Nanagada werden verwoest. De oorlog werd op de planeet verder uitgevochten en leidde tot een complete ineenstorting van alles. Er was geen ruimtevaart meer, heel langzaam kwam een deel van de mensheid weer op stoom niveau. Het andere deel werd ingericht als de Azteecse rijken vroeger. Veel oorlog, mensenoffers etc. De buitenaardsen profileerden zich daar als goden en trainden de Azteken tot hoog militair niveau.

Dit is de achtergrond. De hoofdpersonen zijn twee in het verre verleden genetisch verbeterde mannen. Ze leven heel lang, zijn heel sterk. Ze spelen een grote rol in de strijd die gevoerd wordt. Ze moeten een oud ruimteschip uit het ijs van de Noordpool halen.

De schrijver heeft meerdere boeken geschreven die allemaal in hetzelfde universum spelen, op verschillende plaatsen en ook in verschillende tijden. Ik vind het wel een aanrader.

 

Chilo – Tobias L. Buckell

chiloDrie jaren geleden lag dit boek in een bak met ‘beschadigde exemplaren’. De enige echte beschadiging die ik zag was het stempel ‘Presred. Mängel-Exemplar’. Ik denk dat ik het anders ook niet gekocht zou hebben: grote stoere man in indrukwekkend pak, klein meisje met enige inkijk. Het viel erg mee, sterker nog, best een aardig verhaal. Nadeel bij het lezen: het blijkt deel zoveel van een reeks te zijn, een universum gecreëerd door de schrijver. De sterke man, Pepper, daar is iets mee. Veel implantaten, regelbaar metabolisme etc. Het verhaal is redelijk origineel. Het speelt rond en op een planeet met de naam Chilo. Het is een Venus achtige planeet. Hoog boven in de atmosfeer drijven (ja, drijven) tientallen koepelsteden, zij worden daar door de opwaartse druk gehouden. Via grote machines wordt mijnbouw gepleegd, maar dat is een grotendeels geautomatiseerd proces. De steden onderling verschillen behoorlijk qua rijkdom, technologie en cultuur. De steden raken geïnfecteerd met iets waardoor mensen elkaar bijten, zombie-achtig worden en een collectief vormen. De haard van dit infect is een geheimzinnig ras dat problemen heeft met intelligentie in het universum en dat probeert uit te roeien. Dat is een thema dat je meer in SF tegenkomt. Ik zal het verhaal verder niet verklappen. Achteraf blijk ik deel 1 van deze hele serie als eboek te hebben. Ik zal er toch eens mee beginnen.

De moeite van het lezen zeker waard!

Nachtdienst – Melitta Breznik

In het ‘Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde’ kwam ik een artikel tegen over deze schrijfster, besproken werd o.a. ‘Nachtdienst’, ‘Nordlicht’. Ik heb een paar 2e hands Duitse boeken gekocht en ben gaan lezen. Ik wist eigenlijk al dat ik niet  van ‘Literatuur’ hou en dit is onmiskenbaar ‘Literatuur’. Nachtdienst begint met een obductie van een overleden alcoholist. Daar wordt je niet vrolijk van en het lijkt alsof je dit soort zaken in het Duits nog beter kunt beschrijven dan in het Nederlands. Ik leer steeds weer nieuwe woorden, dat is wel heel positief. Het verhaal kabbelt verder, veel over haar jeugd. De ouders trouwden al heel snel, haar vader zat 2 jaren in krijgsgevangenschap, kwam terug, begon steeds meer te drinken. Ze overdenkt hoe het was en hoe het ging, de oorlog en de verarming daarna komen telkens terug, het klinkt bijzonder troosteloos. Vader sloeg haar moeder, die weliswaar pogingen deed om weg te lopen met de kinderen, maar het kwam er nooit van. Helemaal aan het eind lukte het haar en kreeg ze toch nog een beetje plezier. De hoofd-persoon komt te werken in een ziekenhuis vlak bij het dorp waar ze opgroeide. Haar vader is daar ook opgenomen geweest en daar gestorven. Allerlei herinneringen komen boven. Dan volgt een beschrijving van de polikliniek, vreselijk. De stijl is een beetje die van ‘De Pest’ van Camus. Dat wat men ‘existentialisme’ noemt. Ik snap waarom ze uiteindelijk psychiater is geworden. Ik begon het boek met tegenzin te lezen, daarom ben ik uiteindelijk gestopt met het boek, onlangs alle lovende recensies.

Chains of Command – Marko Kloos

Deel 4 uit de serie. De Aardse ruimte is volledig ingenomen door de zogenaamde ‘Lankies’,  buitenaardse wezens van een groot formaat met evenredige ruimteschepen. Moeilijk te bestrijden. De mensheid is volledig teruggedrongen op de Aarde zelf. Mars en alle andere koloniën zijn veroverd. In dat proces is de president van de Noord Amerikaanse Alliantie met al zijn ruimteschepen gevlucht, de Aarde aan zichzelf overlatend. Dit deel gaat over de poging om deze deserteurs te vinden en de schepen en aanverwant materieel weer terug te krijgen voor de Aarde. Hoewel best wel een aardig gegeven gaat vrijwel het hele verhaal over wie op wie schiet waarmee en waar en wie er allemaal sneuvelen en hoe verdrietig dat is.

De schrijver heeft zich erg goed ingeleefd in het militaire jargon ( veel ‘fuck’), rangen, bewapening etc. Een groot deel van het verhaal gaat dan ook op aan wie op wie schiet met wat, wat het gevolg is en hoe sneu als weer wat militairen gedood zijn, vooral als het zinloos gedoe is van Aardlingen onderling.

Hoe dan ook, de achtergelaten Aardlingen zien kans om de gedeserteerde vloot te traceren en terug te veroveren. De schepen zullen worden ingezet tegen de ‘Lankies’.

Op zich heeft de schrijver een heel aardig thema bedacht.  Aanvankelijk een bijna eeuwig durende oorlog tussen de grote aardse machtsblokken in de ruimte, dan de buitenaardse bedreiging die de blokken naar elkaar drijft. Je kunt je werkelijk afvragen hoe een oorlog, nog voor de Lankies betaald kan worden. Er is geen economie die dat ondersteund. Het gaat om triljarden dollars, euro’s en wat nog meer terwijl het grootste deel van de bevolking in getto-achtige constructen woont. En die kosten alleen maar geld, geven niets uit.

Op den duur heb je de verhaallijn wel gezien. Het listige is echter dat je na het lezen van deel zoveel nieuwsgierig bent naar het verdere verloop. Daar hebben ze bij Amazon rekening mee gehouden, want ieder verder deel is duurder.

Opmerking in het algemeen: het lijkt er op dat het grootste deel van de nieuwe SF over invasies gaat, imperia die met elkaar slaags raken. Veel (pseudo) militair gedoe. Niet origineel meer.

The Sword of Goliath – Anthony Jones

De titel kwam ik tegen bij ‘Goodreads’. Iemand schreef dat ondanks aanvankelijke twijfel best wel een aardig boek was. De hoofdpersoon in dit verhaal is ene Jake, van Jakob. Hij zit in de gevangenis, levenslang vanwege de moord op zijn vrouw. Hij is echter onschuldig. De moord werd gepleegd door een demon met de naam Soltar, een gevallen engel. Maar dat weet Jake niet. Na 3 jaren krijgt hij een celgenoot, het klikt onmiddellijk. Deze celgenoot, Stephen, vertelt na enige tijd dat Jake een halve engel is en hij laat hem ontwaken. In deze wereld zijn nog steeds de nakomelingen van de gevallen engelen, de goeden dat zijn de Shaddai en de slechten de Grigori. Nu hij eenmaal ontwaakt is, is zijn waarnemingsvermogen ook toegenomen. Hij ziet bij de Shaddai een witte aura, bij de Grigori een groene, ook als de betrokkenen nog niet ontwaakt zijn, dus geen idee hebben waar dit over gaat. Verder kan hij in de geest naar het ‘Grensgebied’, dat is de wereld tussen hemel en aarde. Hij treft daar zijn vrouw, die teruggekomen is uit de hemel om hem te helpen. Want aan Jake de taak om het Zwaard van Goliath terug te vinden. Om uiteindelijk te kunnen winnen van de Boze, zijn er een stuk of 12 artefacten nodig, waaronder dus dit zwaard, maar ook de Boog van Jonathan en nog meer. Het lijkt een beetje op een computerspel. Ondertussen is een politieman (Sam) bezig alle vreemde gebeurtenissen te onderzoeken, hij komt tot de conclusie dat er occulte zaken spelen. Hij zoekt hulp bij een professor in occulte zaken. Die professor is natuurlijk vrouw, jong en bloedmooi en in het volgende hoofdstuk hebben ze al een relatie. Het verhaal speelt zich wisselend af in transdimensionele gebieden en gewoon op aarde. Allerlei Oudtestamentische figuren treden op, zoals Samuel, Michael, de heks die voor Saul de geest van Samuel opriep etc.
De afloop laat zich raden. Dit boek is het eerste van de schrijver. Dat meenemende, denk ik dat hij knap werk heeft geleverd. Maar de personages zijn allemaal wat tweedimensionaal (hoewel het verhaal zich in meerdere dimensies afspeelt), of slecht of goed. Ik denk niet dat ik het tweede deel ga lezen.

Bewaren

Expeditionary Force 1 (Columbus Day) – Craig Alanson

Op een kwade dag komt er ineens een aantal ruimteschepen uit de lucht vallen. Eén stort neer in een dorpje, de rest vernietigt de belangrijke industriegebieden en energieverzorging, waardoor een groot deel van de infrastructuur van de Aarde verdwijnt. In het dorpje blijkt dat de inzittenden buitenaardse soldaten zijn, ze lijken wat op hamsters, ze noemen zichzelf Ruhar. De held, Joe Bishop, weet samen met een aantal dorpsbewoners een soldaat te vangen en over te dragen aan de militairen. Hij is zelf militair, vandaar. De Ruhar worden verdreven door de Kristang, een soort hagedissen die meteen de natuurlijke bondgenoten worden van de Aarde. Je voelt het al aankomen: hagedissen, dat kan niet goed komen, en dat komt het ook niet.

De Kristang vragen Aardse militairen voor hun strijd tegen de Ruhar en die krijgen ze. De held, die ook bij die troepen zit, komt terecht op ‘Paradise’ een planeet die net is veroverd op de Ruhar, ze moeten er voor zorgen dat de Ruhar fatsoenlijk van de planeet verdwijnen. Als de Kristang uiteindelijk hun Nazi mentaliteit laten zien, weigeren veel Aardse militairen mee te werken. Gelukkig veroveren op dat moment de Ruhar de planeet weer terug, eigenlijk zijn ze wel aardig. Het verhaal begint vervelend te worden als Joe een kleine supercomputer (heel erg super) ontdekt die door de ‘Ouden’ is gebouwd, die heel veel kan en niet groter is als een bierblikje.

Die ouden waren de eerste bewoners van de Melkweg die alle geheimen der natuur hadden opgelost en daarna verdwenen. Er ligt in het universum nog veel spul van ze, deze entiteit die ‘Skippy’ gedoopt wordt, is één van die ‘spullen’. Omdat hij bijna alles kan wordt het verhaal wat saai, de discussies wordt pseudo lollig. O ja, zowel de Kristan als de Ruhar hebben een ander ras als patroon boven zich staan, en die ook weer. Het doet een beetje denken aan de ‘Uplift-saga’ van David Brin. Het boek was aardig om te lezen, het eind is wat teleurstellend.

Bewaren

The Stars My Destination – Alfred Bester

Het is al een oud boek. Het verhaal speelt in een nabije toekomst. De mensen hebben het ‘jaunten’ ontdekt. De naam komt van de eerste die het overkwam, het is teleporteren door de geest over een afstand van duizenden kilometers, maar niet meer. Je moet redelijk goed weten waarheen precies. Wat er anders gebeurt is niet duidelijk. De manen van de buitenplaneten zijn in oorlog met de aarde en Mars. Het verhaal begint in een scheepswrak dat rond drijft in de ruimte. De hoofdpersoon Gully Foyle, is de enige overlevende van een aanval en zit al een half jaar in een ruimte ter grootte van een inloopkast. Er is voldoende zuurstof voor die kast. Hij heeft een ruimtepak waarvan de zuurstofflessen het niet doen, dus hij kan ongeveer 5 minuten uit de kast om uit het wrak zijn voorraden te halen. Eindelijk ziet hij een ruimteschip dichterbij komen, hij kan de naam lezen. Maar daarna verdwijnen ze en laten hem achter. Hij zweert wraak. Zijn haat maakt dat hij zich op allerlei gebieden ontwikkelt. Hij begint het wrak aan te pakken en ziet uiteindelijk kans om het op gang te krijgen, uiteindelijk komt hij in de asteroïden gordel terecht, wordt gered door een vreemd volkje dat daar ooit is gestrand en zich zelf verder heeft ontwikkeld en door de rest van de mensheid is vergeten.
Hierna wordt het wat warrig. Waarom hij werd achtergelaten wordt steeds duidelijker. Hoe het precies zit vindt u HIER.
Het verhaal lijkt wel wat op de SF versie van ‘De Graaf van Monte Christo’. Aan het eind blijkt hij de enige mens die in staat is om van ster naar ster te ‘jaunten’. Hij eindigt uiteindelijk op de asteroïde waar hij ook begon, in een klein vertrekje, in diep religieuze vervoering.

Titan – Brandon Q. Morris

Het vervolg op Enceladus. Het ruimteschip ILSE verlaat Enceladus, Marschenko voor dood achterlatend. Maar net als in de laatste Marsfilm is hij dat natuurlijk niet. Hij ziet kans om zich naar het duikbootje te slepen en daar binnen te komen. Ondertussen vliegt de ILSE naar Titan, waar een signaal van de als verloren beschouwde Huygens satelliet is ontvangen. Als ze daar landen, lijkt het erop dat de gehele oppervlakte van Titan organisch is, een soort collectief. Ze kunnen maar ternauwernood ontkomen. Marschenko weet een signaal naar de aarde te sturen dat hij nog leeft. Omdat hij er van overtuigd is dat hij niet gered kan worden, duikt hij met het bootje opnieuw de diepte in, om de daar aanwezige raadsels op te lossen alvorens te sterven.
Hij krijgt contact met de intelligentie onder het ijs. Het is een sterk geestelijk wezen, gebaseerd op organisch weefsel dat planeet omspannend lijkt te zijn. Deze vertelt ook dat op Titan een vergelijkbare intelligentie ontwikkelt, maar een kind vergeleken met hem. Hij is miljoenen jaren oud. Op een andere maan is nog zo’n intelligentie maar die lijkt minder plezierig. Leven komt dus veel voor.
De Enceladus intelligentie kan Marschenko niet redden als organisch wezen, maar wel zijn geest. Marschenko wordt in de computer van de duikboot gekopieerd. Zijn lichaam blijft achter.
De ILSE heeft te horen gekregen over het signaal van Marschenko en vliegt terug naar Enceladus. Als de duikboot gevonden wordt en ze hebben zich overtuigd van zijn echtheid, wordt hij stiekem naar een opslagmedium gekopieerd en meegenomen. Het moet stiekem, want Mission Control wil geen buitenaardse software aan boord en stelt ook dat ze geen toestemming zullen krijgen om terug te keren als ze de software installeren. Dat gebeurt toch en de ILSE vliegt naar huis.

The Ship Series Book one: Landfall – Jerry Aubin

Weer eens een Science Fiction van een nieuwe schrijver gelezen. Het valt op dat het steeds moeilijker wordt om originele vindingen in een verhaal te stoppen. In dit geval gaat het om een groot ruimteschip dat gebouwd is in een grote asteroïde van zo’n 100 km lang. De Aarde is vergaan, hoe of wat is onduidelijk. Maar men heeft op het laatste moment dit schip gebouwd met de allerbeste technologie en daar miljoenen mensen ingevroren. De leiding is in handen van militairen, het onderhoud gebeurt door de burgers. Op die burgers wordt verachtelijk neergekeken. Het Schip zoekt bewoonbare planeten om kolonisten uit te zetten. Als zo’n planeet wordt gevonden gaat een groot deel van de ingevroren burgerij en de deel van de actieve, samen met militairen die hun maximale waardering niet hebben gehaald naar beneden. Ze krijgen hulpmiddelen en moeten zichzelf daarna zien te redden. Onderweg komt men wel eens wat ‘aliens’ tegen, die zijn bijna altijd vijandig. En op veel planeten vindt men een bevolking van reuzen mieren. Hoe die daar gekomen zijn? En dan vindt een militaire cadet tijdens een actie een Aardse shuttle in het oerwoud. Prompt wordt de vinder vermoord. En de cadet die bij haar was, wordt nu ook met de dood bedreigd. Waarom? Hij besluit om zijn geheim op het Schip bekend te maken en moet dan vluchten voor zijn leven, de onbekende diepten van het schip in…
Aanvankelijk was ik niet echt enthousiast over het verhaal. De thema’s waren bekend, ik weet uit welke boeken ze komen. Maar dat geeft niet. Ze zijn ingebed in een spannend verhaal met een eigen originaliteit. De personages zijn wat twee dimensionaal, of goed, maar dan ook erg goed, of ze zijn door en door corrupt.

Chapterhouse: Dune – Frank Herbert

Het meest interessante van dit boek is dat ik begonnen ben met het lezen van de papieren versie. Na enige tijd begon me dat te irriteren. Hoewel mijn engels niet het slechtst denkbare is, kom ik toch regelmatig woorden tegen die ik niet ken. Twee mogelijkheden: er overheen lezen, of een woordenboek pakken. Ik pakte de ebookreader. Ken je een woord niet? Tik erop en hup, je hebt de vertaling of omschrijving. Veel makkelijker.
Chapterhouse (Kapittelplaneet) is het hoofdkwartier van de Bene Gesserit zusters. Het bekende heelal wordt overstroomd door ‘Honored Matres’ die moorden en plunderen en mannen van zich afhankelijk maken. Planeet na planeet van de Bene Gesserit valt in hun handen. De gevangen Honored Matre uit het vorige deel is ingewijd in de Bene Gesserit gemeenschap. Doordat ze nu zowel een Honored Matre als een Reverend Mother is, is ze een superieur wijf, vergeef me even de uitdrukking. Uiteindelijk weet ze beide damesverenigingen bij elkaar te brengen. Het grootste deel van het boek gaat op aan gekonkel, geïntrigeer en allerlei pseudo wijsheden. Alles gebeurt in een klein groepje maar heeft effect op honderden planeten.
Ik heb het boek in 1x uit gelezen, dat wel. Het was het laatste boek van Frank Herbert.
Zijn zoon en Kevin J. Anderson hebben het Dune universum nog verder uitgemolken. Op een zeker moment is het echter genoeg geweest.

Enceladus – Brandon Q. Morris

Op de Saturnus maan Enceladus worden organische stoffen gevonden, en wel in zulke verhoudingen dat men er van uitgaat dat zich daar organisch leven moet bevinden. Een expeditie wordt voorbereid, een internationale samenwerking, want anders zijn de kosten niet op te brengen. De hoofdpersoon heet Martin, hij is een Duitser en ingenieur. De bemanning bestaat uit zes personen van verschillende nationaliteiten. Drie mannen, drie vrouwen. En dan zijn er twee Artificiële Intelligenties aan boord. Als het verhaal begint, is de lezer al op de hoogte dat het onbemande bevoorradingsschip, dat iets eerder dan het bemande expeditie schip zou aankomen bij Saturnus, door een kleine meteoriet is geraakt en zijn doel niet zal bereiken, maar met een rechte lijn het zonnestelsel zal verlaten. ondertussen heeft de expeditie chef een relatie gekregen met een ander bemanningslid. Ze is zwanger terwijl ze officieel onvruchtbaar was. Er wordt gestemd en de baby mag komen. Dit zal echter een zware claim leggen op alle voorraden, inclusief de energie.

De reis wordt desondanks voortgezet, met alle risico’s van dien. En omdat ongelukken nooit alleen komen, ontstaat er een motorstoring met ernstige gevolgen voor de energievoorziening. Er wordt flink geïmproviseerd en de reis kan worden voortgezet, er wordt wel gekort op de binnenmilieu kwaliteit. Het kind wordt geboren, een jongetje. Luiers blijken een groot probleem. Als uiteindelijk met enig kunst en vliegwerk de landing wordt ingezet krijgt het kind een naam: Sol.
Men bereikt uiteindelijk Enceladus. Een boormachine die ook kan duiken wordt uitgeladen en Martin gaat samen met een collega onder het ijs. Ze vinden daar een merkwaardige zuilenverzameling met afbeeldingen van de cellen die overal in het water rondzweven. En dan blijkt het gat waardoor ze onder het ijs kwamen afgesloten. Dichtgevroren. Maar ook blijkt de hele oersoep een identiteit te zijn waarmee op een telepathisch achtige manier kan worden gecommuniceerd. Een hele ontdekking voor die identiteit die alleen ‘ik’ kent en nu iets bemerkt dat niet-ik is. Het wil beide mensen eigenlijk wel beneden houden om van te leren, maar de mensen zien kans om via de spleten in het ijs naar buiten te komen, zie ook de link hieronder. En dan volgt na allerlei verwikkelingen uiteindelijk de thuisreis.
Een leuk boek, gebaseerd op zeer recente gegevens. Ook wel spannend. Het is geschreven in tegenwoordige tijd. Dat is even wennen. In de eerste helft van het boek lopen twee tijden door elkaar, de huidige en de voorgeschiedenis waarin training en voorbereiding worden beschreven. Die heb ik al snel overgeslagen, je kunt het boek uitstekend lezen zonder dat.
Een leuk boek.

Lees hier meer over de Saturnusmaan Enceladus

Bewaren

Terugkeer van de Ganymeden – James P. Hogan

hogan_j_terugkeervdganymeden_1982_1eHet vervolg op ‘Ruïnes op de Maan’. De mensen experimenteren wat met het gevonden ruimteschip op Ganymedes en versturen per ongeluk een signaal. Dat wordt opgevangen door een stel verdwaalde Ganymeden die 25 miljoen jaar geleden in een ruimteschip zijn vertrokken dat wegens een defect niet kon remmen. Door de tijdvervorming komen ze nu (in hun beleving) 20 jaar later aan bij Jupiter. De schok is groot als ze merken dat Minerva er niet meer is. Gelukkig zijn de mensen er om ze op te vangen. Het hele boek gaat verder over hoe het allemaal zo gekomen is en de fictieve geschiedenis wordt verder uitgediept. Uiteindelijk vertrekken de Ganymeden weer met hun schip, op zoek naar hun soortgenoten die ergens in het heelal een nieuwe wereld hebben gevonden. De hoofdpersoon rookt vrolijk verder.

Ruines op de maan – James P. Hogan

Ongeveer 25 jaren geleden stond dit boek op mijn lijstje. Bijna had ik onlangs een duitstalig exemplaar gekocht toen ik mij ineens herinnerde dat ik zelf een exemplaar heb!Het verhaal speelt vanuit nu gerekend zo’n 150 jaar in de toekomst. De mensheid is tot de conclusie gekomen dat het hebben van legers en het voeren van oorlog alleen maar geld kost dat veel beter besteed kan worden. De VN krijgt een belangrijke taak in het coördineren van het ruimte onderzoek en het ontwikkelen van industrie en kolonisatie. En dan wordt er op de maan een lijk gevonden, dat bij nader onderzoek zo’n 50.000 jaar oud is. Maar hij kan niet van de Aarde komen en toch is hij 100% menselijk. Vanaf dit moment ontwerpt de schrijver een complete (pseudo)wetenschap, compleet met geologie, archeologie, evolutie, verzin het maar. Even later wordt er op de maan nog meer van de ‘Lunariërs’ gevonden en op Ganymedes vindt men onder het ijs een ruimteschip dat daar al 25 miljoen jaar moet liggen. Aan boord ingevroren ‘Ganymeden’ en dieren van de Aarde. Het hele boek gaat nu over het ontraadselen van de geschiedenis en die is als volgt:
Leven ontstond op Aarde en Minerva, een planeet die destijds bestond tussen Mars en Jupiter. De ‘Ganymeden’ die dus op Minerva woonden, namen aardse dieren mee naar hun planeet, lange tijd later vertrokken ze om naar een andere planeet te gaan. In de loop van miljoenen jaren ontwikkelde de mens zich op Minerva. Ze voerden oorlog met elkaar door een groot deel van het zonnestelsel en uiteindelijk bliezen ze samen hun eigen planeet op. De maan, die toen nog om Minerva draaide slingerde weg en kwam in een baan om de aarde. De enkele overlevende Minervische mensen daalden af naar de Aarde, verloren daar al hun kennis en techniek, en begonnen van voren af aan.
Dat is het zo ongeveer. Het boek is geschreven in de 80’er jaren. Dat blijkt ook wel. Vrouwen hebben niet veel te vertellen. Mannen roken allemaal. En in de toekomst hebben ze nog allemaal boeken en notitieblaadjes.

Ex Vitro – Ralph Edenhofer

exvitroEindelijk een SF die de moeite waard is. Geen invasie van vreemde wezens, maar een verhaal 200 jaren in de toekomst. Goed verteld, niet al te veel aandacht voor allerlei technische dingen, die zijn er gewoon. De helden zijn niet alleen maar heroïsche rechtlijnige, tweedimensionale figuren. Het zijn net mensen, maar wacht, ook weer niet, want de meesten komen uit een reageerbuis, lopende bandstijl, met serienummer. Ik leg het zò uit. Wat opvalt, is dat SF schrijvers toch veel dingen van elkaar overnemen. Dat kan ook haast niet anders. Bijvoorbeeld, ook hier staat de Aarde half onder water, hebben allerlei concerns / multinationals de volledige macht, ook hier kweken ze hun eigen personeel. Het lijkt me zonde om het verhaal helemaal te vertellen. Maar ik zal de context schetsen. De reageerbuismensen worden door de verschillende concerns gemaakt voor verschillende taken. Zo heb je Alfa-mensen, die veel spieren hebben en groot zijn, voor het zware werk. De Beta-mensen zijn standaard personeel. Dan heb je nog mensen die goed in ruimteschepen kunnen werken en gewichtsloosheid goed verdragen. Omega-mensen zijn soldaten. Ze worden abusievelijk ‘mutanten’ genoemd, de naam is blijven hangen. Mars en de maan, maar ook wel andere planeten zijn gekoloniseerd. Er draaien ook diverse habitats rond de Aarde, grote, bewoonbare cilinders die draaien om een zwaartekracht te hebben. Maar er is ook een onderklasse, de Lags. Zij zijn mensen die zijn blootgesteld aan straling en en allerlei toxische stoffen. Om redenen die ik niet zal uitleggen, komen de mutanten in opstand.
Het is een plezierig boek om te lezen.

Red Mars – Kim Stanley Robinson

red-mars-kim-stanley-robinsonThema is de eerste kolonisatie van Mars. Dat is interessant, de meeste SF boeken beschrijven wel een gekoloniseerde planeet, maar niet het proces. Het gaat een beetje naar een Antarctica model. Honderd mannen en vrouwen gaan op weg in een internationale missie. Details bespreek ik niet. In het boek komen de sociologische en psychologische zaken ruim aan de orde. Ook de logistiek. De schrijver heeft zich goed in de planeet ingelezen en kan een goed Marsgevoel oproepen. Het besef dat de kolonisten meer zijn dan een wetenschappelijke expeditie begint rond te zingen, zouden ze niet een nieuwe, niet aardse regeringsstructuur kunnen aannemen? Maar na de landing neemt de bouw en organisatie alle aandacht. En het fijnstof is overal en dringt overal in door.
Maar dan volgt een Marsjaar lang veel werk, het hele dorp met alle fabrieken etc moet worden opgebouwd. De groepsdynamiek werkt geweldig, roddel, achterklap, politiek, relaties.
Een aantal kolonisten maakt een lange verkenningstocht naar de noordpool, er worden grote hoeveelheden water gevonden. De discussie over Terraficatie van de planeet begint weer te spelen. Er zijn felle tegenstanders die vinden dat de planeet zo moet blijven als ze is, de anderen vinden dat je in de toekomst gewoon buiten moet kunnen lopen zonder een dosis straling te incasseren. Ondertussen zijn er nog meer kolonisten gestuurd. Arabieren, die meteen op Phobos een moskee willen bouwen, Zwitserse wegenbouwers en nog veel meer. Die Zwitserse wegenbouwers hebben een frisse kijk. Mars is Mars en meer dan een groot park zal het nooit worden.
Op Mars wordt door genetici een ouderdomsremmer ontwikkeld. Op Aarde leidt dat tot grote onrust. John Boone, namens de UN de verantwoordelijke op Mars krijgt te maken met aanslagen, hij probeert uit te zoeken waarom en door wie.
Ik ga hier niet in details, maar uiteindelijk komt het hier op neer dat Aardse landen, samen met multinationals, Mars voor hun eigen doelen willen gebruiken. Er zijn veel grondstoffen op Mars. De eerste kolonisten verzetten zich daartegen. Zij zijn eigenlijk een nieuwe natie, krijgen een kans om een nieuwe wereld te scheppen, dat laten ze zich niet afnemen.
De multinationals worden steeds invloedrijker, er worden steeds meer mensen naar Mars versleept die in soms erbarmelijke toestanden moeten werken. Uiteindelijk breekt er een revolutie uit, Martianen tegen beveiligers van de multinationals. De koepels van verschillende steden worden doorboord met akelige gevolgen. De ruimtelift wordt door de opstandelingen vernietigd.
Eigenlijk begint het boek nu wel erg lang te worden. Ik word wat ongeduldig maar het gaat maar door. Wegens de gevechten, de klimaatverandering en en de grote hoeveelheden water die op de planeet zijn gekwakt via water asteroïden ontstaan er overstromingen. De ‘Eerste honderd’ trekken zich terug onder een gletsjer, onvindbaar voor de rest van Mars. Op Aarde is zoveel onrust en oorlog dat de beschaving daar dreigt in te storten.
Al met al een mooi boek, geschreven met kennis over Mars van zo’n 20 jaren geleden (nu 2016). De schrijver geeft veel aandacht aan geschiedenis, wetenschap, interacties etc. Erg nuttig, maar ook erg veel en niet altijd nodig voor de draad van het verhaal.

Het tweede deel kabbelt in dezelfde trant voort. De kolonisatie gaat door. Met veel gedoe worden de transnats beteugeld. Een Mars regering wordt gevormd. Het derde deel, Blue Mars, laat een Mars zien met kanalen en zeeën,  steden en dorpen, een atmosfeer waar je zonder pak in rond kunt lopen. De ontginning van het zonnestelsel komt op gang. De manen van de grote gasreuzen, Mercurius en ook Venus. Een asteroïde wordt met bevolking en al op weg getsuurd naar een planeet richting Aldebaran.

Ook de laatste twee boeken zitten bomvol detail. Ik kon de boeken eigenlijk niet wegleggen, maar heb sommige stukken diagonaal gelezen. Ook deel 2 en 3 zijn aanraders, maar trek de tijd er voor uit!

The Legend of Tarzan

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=dLmKio67pVQ]Een spannende en mooie film. Het begint een aantal jaren nadat Tarzan als Lord Greystoke is teruggekeerd naar Engeland. Hij wordt uitgenodigd door de Belgische koning om naar Kongo te komen. Maar het is een valstrik. Tarzan moet naar een stamhoofd gelokt worden wiens zoon hij destijds gedood heeft. Die zoon had namelijk zijn aapmoeder gedood. De Belgische koning zal veel diamanten krijgen als hij Tarzan uitlevert en die heeft hij ook wel nodig. Dit is de basis van het verhaal. Er zitten veel ‘flashbacks’ in die wel een beeld geven over Tarzans vroegere leven. Het is ook een mooi voorbeeld hoe je een spectaculaire film kunt maken met hoofdzakelijk computer animatie. Tevens valt op hoe karakters kunnen afdwalen van hun oorspronkelijke type en achtergrond. Dit verhaal speelt in Kongo, zo ongeveer op de kaart aan te wijzen. In de originele boeken was het oerwoud vrijwel oneindig. Tarzan kon daar dagen in reizen en allerlei gestrande, in hun ontwikkeling gestolde culturen ontmoeten. Zo had je La, de Atlantische priesteres die verliefd was op Tarzan, een geïsoleerde Romeinse beschaving, miermensen etc. Hij woonde met vrouw en zoon in Afrika en had een groot landgoed met eigen stam en al!

Tenslotte: die lianen zijn in  film wel heel erg sterk en èrg lang!

Northman

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=nks4ADHm9BQ]Het verhaal begint met enige Noormannen die van huis verdreven zijn. Vader, zoon, volgelingen. VAder slaat tijdens een storm overboord, de zoon blijft en moet even zijn rang bevestigen. Het schip strand op Britse kust en vrijwel meteen moeten ze zich verdedigen, niet onterecht natuurlijk, want Noormannen hebben een slechte naam.

De dochter van een koning valt in hun handen. De vader trekt zijn handen van haar af en stuurt een stel huurlingen op haar af. De Noormannen hebben ondertussen kennis gemaakt met een monnik die zeer bedreven is in de krijgskunst. Hij helpt hun in de zoektocht naar een schip om Engeland te verlaten. Er is een duidelijke chemie tussen de Noormannen en de monnik en ook tussen de prinses en de Noorman hoofdman. En zo loopt alles goed af, althans, de sympathieke mensen overleven, de slechten en de anoniemen gaan allemaal dood.