Das Nimrod-Projekt – Charles Sheffield

De schrijver is wetenschapper en die kunnen vaak erg mooie science fiction maken. Niet-wetenschappers overigens ook wel, denk aan Jack Vance, een absolute topper.
Hoe dan ook, ook dit is een geweldige boek. Het speelt zo ongeveer 1000 jaren in de toekomst. Economische noodzaak dreef de mensheid ook buiten het zonnestelsel, waar ze een aantal onbekende rassen ontmoette. Al deze rassen waren tevreden met hun lokale status maar werden door de uitdijende mensheid verder de ruimte in gesleurd.
De Aarde heeft geen enkele invloed meer, er heeft ooit een enorme kernoorlog gewoed. Alle mensen wonen nu onder de grond, tot op grote diepten. Het aantal z.g. vorsten en adellieden is extreem toegenomen, maar veel macht hebben ze niet. De oppervlakte is voor landbouw en veeteelt en natuurparken.
De macht van het zonnestelsel ligt op de planetoïde Ceres, een volledig doortunnelde planeet. Iets dat op meerder planeten en manen in het zonnestelsel gebeurt. Ook worden er veel koepelsteden gebouwd. Een verschijnsel dat ik overigens in meer SF romans begin tegen te komen.
In het idee van de mensheid staat de Zon centraal en van daaruit is er een uitdijende grens. De bekende rassen vinden dat maar niks, zo’n grens, maar de mensen doen het. Om dat optimaal te doen worden er een soort cyborgs ontwikkeld. Organisch brein (wel ontworpen) met mechanisch lijf. De opzet is om deze constructen de grenzen van de periferie te laten bewaken, maar ook de uitdijing ervan te monitoren. Helaas, bij de programmering van het brein gaat er iets mis. De constructen slaan op hol en vallen hun scheppers aan. Het ruimtestation waar ze zijn ontworpen wordt volledig uitgemoord, de aanwezige bewaking weet 23 van de 24 constructen uit te schakelen alvorens zelf gedood te worden. Een construct ontsnapt richting heelal. Dit wordt de bekende rassen meegedeeld en een opsporingsteam wordt samengesteld. Een ‘Engel’ een zeer logisch denkend min of meer plantaardig wezen dat heel traag beweegt. Een Pipe-Rilla, een soort cilindervormig wezen met wat klauwtjes en de Tinker(s), een soort insect wat afwisselend wel en niet samenklit tot een groter geheel en daarbij meer of minder intelligent individu kan vormen, dat ook weer kan oplossen.
Het construct verbergt zich op een planeet die tot op vijf kilometer diepte met plantenmassa is bedekt.
Ik zal de ontknoping niet vertellen, maar die is niet echt spectaculair. Wat wel heel mooi is, is de beschrijving van het bekende universum. De cultuur, de techniek etc. Ik vind het wel een aanrader. De Engelstalige titel is ‘The Mind Pool’.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.