Durdane – Jack Vance

 

 

 

 

 

 

 

Vance is al heel lang mijn favoriete schrijver. Zijn SF boeken zijn origineel, spannend en roepen een vreemde sfeer op. Hij is erg goed in het beschrijven van vreemde culturen met bizarre gewoonten. In het universum van Vance komen maar weinig buitenaardse wezens voor. Het heelal is na de uitvinding van de intersplits aandrijving bevolkt door allerlei menselijke sektes, belangengroepen en subculturen, vaak met bijzonder vreemde namen en ideeën. Eenmaal gevestigd werden ze vaak nog veel vreemder. De Durdane trilogie speelt op een gelijknamige planeet. De planeet is veel groter dan de Aarde maar bevat vrijwel geen zware elementen, de massa en daarmee ook de zwaartekracht is vergelijkbaar met de Aardse. Het is een metaal arme cultuur, of beter gezegd, culturen. Er zijn een aantal grote continenten (Shant, Pelasandra en Caraz) die weer verdeeld zijn in allerlei cantons. Die cantons hebben allemaal weer aparte eigenaardigheden. De heerser over alle cantons van Shant is de ‘gezichtsloze man’, de Anome. Niemand weet wie hij is. Maar hij kan je ‘Torc’ laten ontploffen. Dat is een ring die alle Durdanen van Shant om hun nek hebben, je kunt die niet verwijderen. De Anome heeft kan daarmee ook bepalen waar iemand zich bevindt. Hij kan naast je staan zonder dat je het weet. In het eerste deel wordt de situatie uiteengezet, de Roghuskoi bedreigen Shant, het continent. In deel twee heeft Etzwane feitelijk de macht van de Anome overgenomen. De Anome droeg een parasiet bij zich die zijn gedrag beïnvloedde. Ook de Roghuskoi hebben deze parasiet. Zij worden uiteindelijk teruggedreven. Er lijken Aliens in het spel.

In deel drie wordt het wat chaotisch. Etzwane heeft de macht overgedragen en gaat naar Caraz een woest en niet ontgonnen gebied. Hier vindt de slotscène plaats die ik niet ga verklappen. Ik vind dit deel overigens niet het beste van de trilogie.

Het aardige van Vance is dat hij zijn vreemde culturen tot in detail uitwerkt. De dialogen doen vaak onwerkelijk aan, het klinkt wat oud nederlands of engels maar gaat verder dan dat. Een mooi voorbeeld is deze, als een groot monster op de helden afkomt: “Het leeft en dus is het sterfelijk. Er is geen reden voor paniek”.

Durdane is zeker niet het beste werk van Vance, maar wel een aanrader.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.