Hunebed D43 SchimmerEs

Dit graf bestaat eigenlijk uit twee kleine hunebedden, die door een veertig meter lange krans van rechtopstaande stenen worden omgeven. Dit graf werd in de 17de eeuw ‘Bruyn Stien’ genoemd. Het is in 1913 opgegraven, en in 1960 nog een keer. Het is het enige voorbeeld van zo’n ‘langgraf’ in Nederland. In Duitsland komen ze vaker voor.

De Trechterbekercultuur, de samenleving van de hunebedbouwers, was verbreid over een groot deel van Noord-Europa. De vroegste wortels liggen in het zuiden van Denemarken en het noordelijkste puntje van Duitsland. Daar werden groepen jagers beïnvloed door boeren in het zuiden. Ze schakelden over op een boerenbestaan. In die tijd gingen ze al hun kenmerkende aardewerk maken. In Polen gebeurde rond 4000 v. Chr. hetzelfde. Pas rond 3500 v. Chr. werden ook grote stenen grafmonumenten gebouwd.

Vanaf die tijd verbreidde de Trechterbekercultuur zich snel over andere streken: het zuiden van Zweden, de Oostzeekust, Noordwest-Duitsland en Noordoost-Nederland. Al die mensen deelden een aantal gebruiken, zoals de versiering van het aardewerk en de vorm van het vuurstenen gereedschap. Toch zijn er wel verschillen te onderscheiden binnen dat grote gebied. En niet alle trechterbekergroepen bouwden hunebedden – dat kon alleen op de plaatsen waar grote stenen in de grond zaten.

|Up|
|Up|