Paulus, Zwischen Damascus und Qumran – Pinchas Lapide

PaulusDit boek had ik ooit al eens gelezen, maar zoals zo vaak blijft er niet zoveel hangen. Een tweede lezing is dan ook zeer interessant! Lapide, een Jood, ziet Paulus als een broeder. Paulus heeft het Joodse volk en de Joodse religie nooit de rug toegekeerd. Als je zijn brieven leest komt dat over het algemeen duidelijk naar voren. Dat veel Christenen denken dat Paulus de Joden heeft laten vallen, heeft te maken met het feit dat de BRIEVEN van Paulus gecanoniseerd zijn, als ONFEILBAAR GODS WOORD worden gezien. Op elke komma kun je exegese plegen. Bovendien worden zijn uitspraken niet in een context geplaatst. En verder, zo betoogt Lapide, maakt Paulus veel gebruikt van de Septuagint, een tamelijk onbetrouwbare vertaling van het Hebreeuws naar het Grieks. Daardoor ontstaan er allerlei onjuistheden.
Paulus heeft zich ook nooit bekeerd, er was niets te bekeren. Hij heeft wel een ervaring gehad, zoals wel meer profeten. Ze moesten, of ze wilden of niet, profeteren. Zo verging het ook Paulus. Hij heeft in zijn toewijding soms wat vreemde uitspraken gedaan. Na het Apostel concilie heeft hij besloten zich volledig aan de heidenen te weiden, voornamelijk de ‘Godvrezenden’, heidenen die zich bekeerd hadden tot het Jodendom en die alleen de Noachitische geboden hoefden te houden. Lapide behandelt diverse misvattingen en vertaalfouten.

De leukste vind ikzelf toch wel het volgende: Paulus zou na zijn ‘bekering’ naar Arabië en Damascus zijn vertrokken. Zeer waarschijnlijk is ‘Arabië’ een vergrieksing van ‘Araba’, het gebied over de Dode Zee. En Damascus (‘Damascus in de woestijn’) werd door de Essenen gebruikt om Qumran aan te duiden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.