Das Schwarze Schiff – Phillip Peterson

Het is weer eens oorlog in het heelal. Het Terraanse Imperium is in oorlog met de Alliantie, een ook menselijk rijk van kolonisten. Zonder enige waarschuwing zouden die een aantal imperiale planeten verwoest hebben, zonder enige waarschuwing. Dat vraagt om reactie natuurlijk. Het schip van de hoofdpersoon raakt beschadigd tijdens een actie, kan nog wel de hyperruimte invluchten, maar na tig lichtjaren vallen ze er weer uit. Midden in de leegte. Echter, niet ver bij hun vandaan zweeft een immens ruimteschip. Omdat hun eigen schip op exploderen staat, vluchten ze naar het zwarte schip. Ze worden gastvrij ontvangen door de scheepscomputer. Er lijken geen levende wezens aan boord. De boord computer vertelt dat hij ook geen controle heeft over alle afdelingen van het schip.  Vanaf dan wordt de spanning langzaam opgevoerd. Het is een boek dat je in één keer uitleest. Spannend. De kans dat ze dit schip zouden ontmoeten is ook binnen de contekst van het verhaal vrijwel nul. Daarnaast zijn er een aantal zaken (ik zal ze niet verklappen) die me typisch ‘Peterson’ lijken. Een beetje bizar en ver gezocht, nèt over de rand van het verhaal. Dat is jammer.

Deutsch (Goodreads DE)

Paradox – Philipp Peterson

Het verhaal begint met één van de hoofdpersonen David, die aan het promoveren is op een onderwerp betreffende de interstellaire ruimte, de ruimte dus buiten het zonnestelsel. Het blijkt dat elke ruimtesonde, de laatste is de Voyager 2, bij het verlaten van het zonnestelsel verdwijnt, of in ieder geval geen signalen meer geeft.
Tussen de regels door wordt duidelijk dat het verhaal speelt in de nabije toekomst, waarin de Amerikanen steeds vaker bedreigt worden door aanslagen. Het gevolg is dat er weer McArthy-achtige toestanden ontstaan: als je ergens werkt moet je werkgever al je digitale gegevens kunnen controleren. En o wee als het niet goed is, dan kun je digitaal van de wereld worden losgemaakt, zie dan maar eens te overleven!
De Tweede hoofdfiguur is Ed. Hij is een knorrige astronaut, die juist vanwege zijn knorrigheid niet is uitgekozen voor de laatste maanmissie, maar voor de allerlaatste missie naar ISS. Het ruimtestation functioneert allang niet meer naar behoren. De laatste Russische ravitaillering loopt uit op een ramp, waarbij de drie astronauten maar ternauwernood weten te ontkomen.

Ondertussen is er een rijke man, een internet miljardair, die zich heeft gestort op het ontwikkelen van antimaterie aandrijving voor ruimteschepen. Zijn droom is een kolonie op een planeet die redelijk bereisbaar is te stichten. Zowel Ed als David (en nog een stuk of wat anderen) komen hiervoor in aanmerking. Vanwege het geheimzinnige verdwijnen van de eerdere sondes is het belangrijk om te weten wàt nu precies de reden is van dat verdwijnen. Het blijkt dat er een object in een strakke spiraal om de zon draait op exact dezelfde afstand als waar de sondes verdwijnen. Het object weerkaatst veel licht. Toevallig? Of is er in de interstellaire ruimte iets dat het objecten onmogelijk maakt om door te vliegen.
Een groot deel van het boek gaat nu over intriges en persoonlijke toestanden van de bemanning. Ik sla dat over.
Uiteindelijk verdwijnt het ruimteschip naar de grens van het zonnestelsel. Een jaar lang zit de bemanning met elkaar opgescheept, ook dat laat ik liggen. En uiteindelijk bereiken ze het vreemde voorwerp, een zuivere bol met vreemde eigenschappen.
Even verder vliegend zijn ineens alle sterren verdwenen. Wat is er loos? het hele zonnestelsel is omhuld met een 10 atomen dikke laag die warmte vasthoudt en omzet in energie. Een kunstmatige intelligentie huist oa in deze schil. Met behulp van nanosonden worden alle sterren in heel het heelal verpakt, met als uiteindelijk doel om de dood van het heelal zolang te vertragen dat alle verzamelde kennis over te dragen in een nieuw heelal. De bemanning probeert dit door te geven aan de aarde, maar in dat proces wordt hun schip vernietigd.
Op de aarde is het al niet veel beter. De oorlog tussen de VS en China ontaard in een atoomoorlog. En dan is het boek afgelopen.
De schrijver heeft zich blijkbaar goed verdiept in hoe ruimteschepen functioneren, bestuurd worden etc. Hij heeft ook Arthur C. Clarke gelezen, diverse elementen uit 2001 en 2010 komen terug. En’The Truman Story’.
Spannend om te lezen, dat wel.

Zie HIER de website van de auteur.